Ve ringrazio de core, brava gente,/
pé ‘sti presepi che me preparate,/
ma che li fate a fa? Si poi v’odiate,/
si de st’amore non capite gnente…/
Pé st’amore sò nato e ce sò morto,/
da secoli lo spargo dalla croce,/
ma la parola mia pare ‘na voce/
sperduta ner deserto, senza ascolto./
La gente fa er presepe e nun me sente;/
cerca sempre de fallo più sfarzoso,/
però cià er core freddo e indifferente/
e nun capisce che senza l’amore/
è cianfrusaja che nun cià valore./
Trilussa